Ik zie, ik zie wat jij niet ziet…

Dit is eén van de favoriete spelletjes van kinderen om samen te doen met hun ouders of met anderen.

Al snel denk ik bij dit spel dat kinderen ons meer zien laten dan wij denken. Kinderen houden ons een spiegel voor, laten ons eigen gedrag reflecteren in hun gedrag en willen daar eigenlijk mee zeggen: “maar zo doe jij ook”. Best confronterend, niet waar?
Hoe zit dat dan met ‘het spiegelen’, is het allemaal dan maar ‘onze schuld’, de ‘schuld van de volwassenen’, hebben wij het dan allemaal maar ‘fout gedaan’? Welnee, zo werkt het ook weer niet. Het is vaak onbewust gedrag, zelfs onbewuste ballast, die wij van kinds af aan met ons meedragen. Het bepaalt uiteindelijk hoe wij in het leven staan en hoe wij ons gedragen, en kinderen hebben van nature het talent om dit te kunnen spiegelen, ons gedrag te kopiëren. Dit doen zij overigens niet bewúst, ze kiezen er niet voor!
Uiteraard zijn er ook andere factoren die het gedrag van een kind kunnen beïnvloeden, denk hierbij bijvoorbeeld aan school of de omgeving.

Naar mijn idee is het erg kortzichtig om kinderen af te rekenen op hun gedrag en het probleem alleen maar bij hen neer te leggen. Je zou eerder kunnen stellen dat juist de kínderen hier last van hebben, ze hebben er immers niet om gevraagd. Gelukkig leven we in een tijd waarin we bewuster met de opvoeding van onze kinderen bezig zijn en onze kinderen bij problemen willen helpen of hulp inschakelen als het nodig is.
Als kindercoach kan ik helpen door verder te kijken, kijken wat er achter het gedrag zit en hoe we dit samen kunnen aanpakken en oplossen zodat niemand er meer last van heeft.
Kan ik zien wat de ander niet ziet? Ik ga de uitdaging van harte aan…